دوست

ای دوست به جز عشق تو در سر من هوسی نیست

                                        , جز نقش تو بر صفحه ی دل نقش کسی نیست

 

خانم رضایی ممنونم از لطفت

در اسرع وقت حتما جمالمون به آدرستون روشن می شه

 

 

 

کی هستی و چی هستی...!

ماجراهای دوست ناشناسم

به روی گونه تابیدی و رفتی
مرا با عشق سنجیدی و رفتی
تمام هستی ام نیلوفری بود
تو هستی مرا چیدی و رفتی
                      کنار اتظارت تا سحر گاه
                            شبی همپای پیچک ها نشستم
                             تو از راه آمدی با ناز و آن وقت تمنای مرا دیدی و رفتی
                                                      شبی از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم برای قصه ام سوخت
غم انگیزست توشیداییم را
به چشم خویش فهمیدی و رفتی
چه باید کرد این هم سرنوشتی ست 
                      ولی دل رابه چشمت هدیه کردم
                          سر راهت که می رفتی تو آن را به یک پروانه بخشیدی و رفتی
                                            صدایت کردم از ژرفای یک یاس
                                                                           به لحن آب نمنک باران
نمی دانم شنیدی برنگشتی
و یا این بار نشنیدی و رفتی
نسیم از جاده های دور آمد
نگاهش کردم و چیزی به من نگفت
                                             توو هم در انتظار یک بهانه
                                              از این رفتار رنجیدی و رفتی
                                               عجب دریای غمنکی ست این عشق
                                                                   ببین با سرنوشت من چها کرد
تو هم این رنجش خکستری را
میان یاد پیچیدی و رفتی
تمام غصه هایم مقل باران
فضای خاطرم را شستشو داد
                           و تو به احترام این تلاطم
                                      فقط یک لحظه باریدی و رفت ی
                                                      دلم پرسید از پروانه یک شب
                                                           چرا عاشق شدی در عجیبی ست
و یادم هست تو یک بار این را
ز یک دیوانه پزسیدی و رفتی
تو را به جان گل سوگند دادم
فقط یک شب نیازم را ببینی
                                         ولی در پاسخ این خواهش من
                                                               تو مثل غنچه خندید و رفتی
                                                                     دلم گلدان شب بو های رویا ست
                                                         پر است از اطلسی های نگاهت
                                              تو مثل یک گل سرخ وفادار 
                                       کنار خانه روییدی و رفتی
                        تمام بغض هایم مثل یک رنج
شکست و قصه ام در کوچه پیچید
                           ولی تو از صدای این شکستن
                                        به جای غصه ترسیدی و رفتی
                                                            غروب کوچه های بی قراری
                                                              حضور روشنی را از تو می خواست
                                                          تو یک آن آمدی این روشنی را
                                                    بروی کوچه پاشیدی و رفتی
                                                  کنار من نشتی تا سپیده
                                     ولی چشمان تو جای دگر بود
                            و من می دانم آن شب تا سحرگاه
                          نگارن را پرستیدی و رفتی
نمی دانم چه می گویند گل ها
خدا می داند و نیلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا همیشه
تو از این شهر کوچیدی و رفتی
                                       جنون در امتداد کوچه عشق
                                          مرا تا آسمان با خودش برد
                                             و تو در آخرین بن بست این راه
                                                           مرا دیوانه نامیدی و رفتی
                                                شبی گفتی نداری دوست من را
                                   نمی دانی که من ن شب چه کردم
                                 خوشا بر حال آن چشمی که آن را
                                به زیبایی پسندیدی و رفتی
                            هوای آسمان دیده ابریست
                                                     پر از تنهایی نمنک هجرت
                                                                    تو تا بیراهه های بی قراری
                                                                 دل من را کشانیدی و رفتی
                                                       پریشان کردی و شیدا نمودی
                                                       تمام جاده های شعر من را
                                     رها کردی شکستی خرد گشتم 
                                      تو پایان مرا دیدی و رفتی

ولی باز هم به ما سر خواهی زد

حرفی به من و این تنهایی زد

                                  در آخر آدرسی از خود بزار برای دیدار

پاک بازی

من از عشق تو،

 

به اضطراب لحظه ی دیدار بسنده می کنم

 

به لکنت زبانم،هنگام گفتن واﮊه ی شیرین سلام...

 

به سرد شدن و لرزیدن دستها،

 

و به رعشه ای که بی اختیار  قرار را از جسمم می ستاند.

 

 

من از عشق تو،

 

به خیره شدن به بی نهایت چشمانت رضایت میدهم.

 

به گوش دادن به صدایت،

 

که برایم دلنشین ترین آواست

 

به خواندن نوشته هایت،

 

که برایم عمیق ترین حسهاست

 

 

عزیزترینم ....

 

این را بدان

 

من از عشق تو،

 

جز اینها،هیچ نمی خواهم

 

تنها بگذار عاشقت باشم...

 

همیشه ماندگار من ....

 

 

آشنایی بی نشان

              

میخواهم آینه ای باشم زلال.هرچه شکسته تر بهتر.

   تا هفت هزار بار در من تکثیر شوی.

             تا منتظر قدموم مبارک شما هستم

 

 

عزیزی بی نشان گاهی به ما سر میزند ممنونم از لطفت.تارا جان خواهشا آدرسی

از خودت برای ما بزار

 

 نزار بیش از این ما منتظر باشیم ممنونم.

شب زده

چه زيباست به ياد تو با چشمهاي خسته گريستن

چه زيباست هميشه در تنهايي تو را حس کردن چه زيباست

 در خيال با تو زندگي کردن عزيزم نام تو بر قلبم خالکوبي شده تا

فراموشت نکنم .

 نازنين من همچون نفس کشيدن تو را بخاطر مي سپارم. يک روزه ديکه

هم بدون تو گذشت

 

ساقيا پيمانه ايرا لبريز کن                                    هر چه دا ري در دهان سرريز کن

ساقيامي ده که مدهوشم کند                   بي خبر از حال و بيهوشم کند

 ساقيا درد من را درمان نما                                 جرعه اي مي در دل ودر جان نما

 ساقيا محتاج درمان توام                          در سراي دل نگهبان توام

ساقيا درمان دردم دست توست                           اين دل بشکسته ام درشصت توست

ای تو اشنای ناشناسم

                 اي تو معناي وجودم گوهر زيباي من

                   اي تو پوشاننده خوب همه درداي من

               بي تو تابم رفت و طاقت طاق شد

                 بي تو تن از هرم يادت داغ شد

            بي سينه سوخت قلبم گر گرفت

                بي تو خار غم گلويم پر گرفت

              بي تو از راحت بكاهم روز و شب

                    روز از سرما بلرزم شب ز تب

                  آه آري دوزخي بي تو ني ام

                من بدون تو نميدانم كي ام

               بي تو من هرچه بگويم كيستم

                  آنچه را خود مي نمايم نيستم

                        بي تو دردي در تنم را آگهم

                                  بهر با تو بودني جان ميدهم

تو را نگاه می دارم

تو را به هيچ كس نخواهم داد...به هيچ كس !"
تو را به باد نخواهم سپرد.....!!!ميترسم با گيسوانت عشق بازي كند !
تو را به خورشيد نخواهم داد..ميترسم بر نگاهت بتابد و نگاهم را سايه اي بيش نبيني !
تو را به دريا نخواهم داد....!!!ميترسم موج هايش موج نگاهت را از من بربايند !
تو را به آسمان نخواهم سپرد....ميترسم آنچنان در آغوشت گيرد كه

آغوشي براي اشكهايم نگشايي !
تو را به زمين نيز نخواهم داد!ميترسم به گامهايت ببالد و رد

پاهايت هم سهم من نشوند !
  "تو را به هيچ كس نخواهم داد....به هيچ كس !"
تو را تنها به كسي خواهم داد كه تو را به هيچ كس نخواهد داد !!!!
             آري نازنينم
            "من تو را به خود خواهم داد " !  

 

سوته دلم

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یه بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

 

دل پر سرور

نمیرسه , وقتی هیچ چیز جر او

... وقتی دلت تنگ میشه , بغض تو گلوت که جمع میشه , وقتی سنگینی

تموم دنیا رو روی دوشت حس میکنی , وقتی حس میکنی دلت یه جا

گیره و دستت بهش نی که توی دلته برات مهم نیست

, بدون عاشقی !!

بیابان سرخ

نه هر طالب تواند اشک ریزی       نه هر عاشق تواند صبح خیزی

ترا آن به که چون مردان سرمست     شبی از خود به سوی حق گریزی

 

 

 

تو هر چه می خواهی باش ،اما  آدم باش اگرپیاده هم شده است سفر کن تو در ماندن می پوسی هجرت کلمه ی بزرگی در تاریخ شدن انسان ها و تمدن هاست

. اروپا را ببین اما وقتی ایران را دیده باشی و گرنه کور رفته ای ، کر بازگشته ای . 

 

 

 

لب و قلوه لب

يه دل هميشه بايد توش غم باشه وگر نه ميشکنه

يه لب هميشه بايد روش خنده باشه و گر نه زود پير ميشه

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه وگر نه اسير ميشه

يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگر نه به دل هيچکس نمی چسبه

يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگر نه ميريزه

يه قلبه پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه و گر نه فاسد ميشه

يه جاده بايد انتها داشته باشه و گر نه مثل يه کلافی سردرگمه

 

نوشابه زندگی

زندگی بدون عشق مثل ساندویچ بدون نوشابه است

هرچی هم با لذت بخوری و آروم آخرش به نوشابه احتیاج پیدا می کنی

تا بتونی لقمه اتو هضم کنی واسه هضم کردن بهتر زندگی

چه خوبه عاشق باشیم ولی عاشق حقیقی مثل همون نوشابه گاز دار

که اگه نوشابه گاز نداشته باشه آدم باهاش زیاد حال نمی کنه

 

یا ابوالفضل(ع)

خوش‌ به‌ حال‌ لب‌ اصغر كه‌ تو سقا شده‌اي‌

آب‌ از هيبت‌ عباسي‌ تو مي‌لرزد
بي‌ عصا آمده‌اي‌ حضرت‌ موسي‌ شده‌اي‌

بي‌ سجود آمده‌اي‌ يا كه‌ عمودت‌ زده‌اند
يا خجالت‌ زده‌اي‌ وه‌ كه‌ چه‌ زيبا شده‌اي‌

يا اخا گفتي‌ و ناگه‌ كمرم‌ درد گرفت
‌ كمر خم‌ شده‌ را غرِ تماشا شده‌اي‌

منم‌ و داغ‌ تو و اين‌ كمر بشكسته‌
توئي‌ و ضربه‌اي‌ و فرِ ز هم‌ وا شده‌اي‌

سعي‌ بسيار مكن‌ تا كه‌ ز جا برخيزي‌
كمي‌ هم‌ فكر خودت‌ باش‌ ببين‌ تا شده‌اي‌

مانده‌ام‌ با تن‌ پاشيده‌ات‌ آخر چه‌ كنم‌؟
اي‌ علمدار حرم‌ مثل‌ معما شده‌اي‌

مادرت‌ آمده‌ يا مادر من‌ آمده‌ است‌
 با چنين‌ حال‌ به‌ پاي‌ چه‌ كسي‌ پا شده‌اي‌

تو و آن‌ قد رشيدي‌ كه‌ پر از طوبي‌ بود
 در شگفتم‌ كه‌ در اين‌ قبر چرا جا شده‌اي‌

 

ای صمیمی ای دوست

^یادت میاد بهم گفتی عاشق چه گلی هستی

^گفتم :گل نیلوفر آبی

^ازم نپرسیدی چرا

^خواهم گفت که چرا فقط نیلوفر آبی

^یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه می کردم ترس تمام وجودمو برداشت که

^شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم.

^سریع از کنار مرداب دور شدم.حالا وقتی که می بینم خودم مرداب شدم

^دنبال یه گل نیلوفر می گردم که از تنهائی نمیرم.

^وحالا می فهمم گل نیلوفر مغرور نیست اون خودشو وقف مرداب کرده...!

^راستی من مردابم ؟؟نکند این حقیقت داشته باشد!

^میون خواب و بیداری،تو این دنیای تکراری

یا حسین(ع) عاشقتم

عاشورا، جلوه تقابل دو تفكر است از دین، تفكری فربه شده از بسط شریعت، و تفكری پایبند به سنت نبوی.یك سوی میدان، تفكری فربه شده و بسط یافته از تسامح و تساهل نسبت به دین را به صف می یابیم.

دین در این باور، نه محل بروز و صدور و اجرای احكام الهی است در پهنه جماعت مسلمین، بلكه خلاصه ای است در نماز، روزه، حج و ثواب اخروی.

باز طوفانی شده دریای دل

         موج سر بر ساحل غم میزند

                      باز هم خورشید رنگ خون گرفت

                                         بر زمین نقشی ز ماتم میزند

                                گوئیا با آن همه بیگانگی

                     آب هم با تشنگان بیگانه بود

       در میان آن همه نامردمی

                      اشک آب و دیده ها پیمانه بود

                                              تیغ ناپاکان برآمد از نیام

                             خون پاکی دشت را سیراب کرد

                   خون خورشید است بر روی زمین

کآسمان تشنه را سیراب کرد

               بازهم در ماتم روی حسین

                              باز هم در سوگ آن آلاله ایم

                     یادتان باشد حیات عشق را

وامدار خون سرخ لاله ایم